Er zijn heel veel dingen aan het ouderschap die mensen je pas vertellen als je er eenmaal aan begint. Je weet wel, zodra je vertelt dat je zwanger bent, komen mensen met kinderen ineens met allerlei verhalen over hoe het écht is om kinderen te hebben. Dan komen de bekentenissen. De ene na de andere!

Eerst krijg je de horrorverhalen over zwanger zijn: de anekdotes over eindeloos overgeven en constante vermoeidheid. En tegen de tijd dat je bijna moet gaan bevallen, lijkt het wel alsof IEDEREEN ineens de drang voelt om je allerlei angstaanjagende bevallingsverhalen te vertellen. Alsof je nog niet genoeg opzag tegen die bevalling! En dit is nog maar het begin. Het lijkt haast alsof het een noodzaak is om de waarheid over het opvoeden van kinderen verborgen te houden voor kinderloze stellen tot het moment waarop ze niet meer terug kunnen, om te voorkomen dat de mens uitsterft. 

Maar niemand — noch wij, noch al die ouders die wilden vertellen hoe moeilijk en zwaar het ouderschap wel niet is — had kunnen voorzien wat mijn man en ik voor onze kiezen zouden krijgen. Toen ze pas zeven maanden oud was kreeg mijn baby de diagnose type 1 diabetes. Op dat moment had ik nog geen idee dat het mijn taak zou worden om haar alvleesklier te vervangen. Tot 1 februari 2004 had ik totaal geen benul van wat er zich in ons lichaam allemaal afspeelt op het moment dat we iets eten. En uitgerekend ik zou elke dag allerlei ingewikkelde vergelijkingen en berekeningen moeten uitvoeren om mijn baby in leven te houden? Hoe zou ik ooit aan deze nieuwe, zeer specifieke (en angstaanjagende) behoeften van mijn dochter kunnen voldoen? Als ze ontslagen werd uit het ziekenhuis, zou er vast een verpleegkundige met ons mee naar huis komen die voor altijd voor haar zou zorgen, zo dacht ik, terwijl ik naast haar ziekenhuisbedje op de intensive care zat.

Sinds die ene dag in 2004 is ons gezinsleven nooit meer hetzelfde geweest, en al zeker niet ‘gemiddeld’ of ‘standaard’. Mijn kinderen hebben een kindertijd gehad vol ziekenhuisbezoeken, medische terminologie, medische apparaten, behandelingen, multidisciplinaire zorgteams, onderzoeken, geldinzameling, plezier, school, neefjes en nichtjes, vriendjes en vriendinnetjes, verjaardagsfeestjes, bruiloften, begrafenissen, doopvieringen en gezinsuitjes. En taart. Allerlei normale en bijzondere elementen uit de kindertijd, aangevuld met allerlei zaken om ervoor te zorgen dat Pumplette gezond bleef. Soms vraagt type 1 diabetes te veel van haar en de mensen om haar heen. Het kan behoorlijk overweldigend zijn, vooral op momenten dat het allemaal erg verwarrend is. Maar op andere momenten lukt het haar bijzonder goed om haar diabetes de baas te blijven en slaagt ze erin te zorgen dat de ziekte haar niet overschaduwt, maar haar volgt in haar voetsporen.

We hebben onze eigen weg gevonden in diabetesland. We leven niet extreem georganiseerd zoals anderen dat soms wel doen om beter om te kunnen gaan met de onvoorspelbaarheid van de ziekte. Voor ons werkt dat niet. Daarvoor zijn we gewoon te chaotisch. Soms vraag ik me weleens af of de onconventionele manier waarop wij met haar diabetes omgaan op de lange termijn wel goed voor haar is. Of we haar op deze manier wel helpen opgroeien tot een zelfstandige volwassene die weet hoe ze goed voor zichzelf moet zorgen. Was het verstandig dat we zo ongeorganiseerd waren dat we het voor elkaar kregen om voor een week naar het buitenland te vertrekken zonder bloedglucosemeter? Niet echt. Waren we in paniek toen we ons dat realiseerden op het moment dat we in het vliegtuig stapten? Nee. Uiteindelijk is er altijd wel een oplossing te vinden. We konden in Europa een bloedglucosemeter kopen met voldoende strips om de hele week te kunnen meten. Was het ideaal? Verre van. Maar ze heeft wel laten zien hoe veerkrachtig ze kan zijn en dat er in lastige situaties altijd wel een oplossing te vinden is.

Het belangrijkste doel van het ouderschap is om je kinderen te laten opgroeien tot gelukkige, zelfstandige mensen die kunnen genieten van het leven, het soort mensen dat je graag om je heen hebt. Onze dochter zal vanwege haar diabetes meer moeten kunnen dan anderen en zal de kracht moeten vinden om daar dag in, dag uit mee bezig te zijn. Het heeft er ook voor gezorgd dat we ons nog gezegender voelen met onze dochters. Toen ik in verwachting was van mijn derde dochter, kreeg ik meerdere keren per dag twee vragen. De eerste was: ‘Proberen jullie nu een jongetje te krijgen?’ en de tweede was ‘Zijn jullie niet bang dat jullie nog zo'n kind als Pumplette krijgen?’. Even voor de goede orde: we hebben altijd al drie kinderen willen hebben. We hebben nooit eisen gesteld aan het geslacht. Een gezin van vijf, dat was onze droom en die is uitgekomen. En wat betreft de tweede vraag: ik heb Pumplettes leven nooit minder waard gevonden dan dat van haar twee zussen. Al onze dochters zijn ons even dierbaar. Zou ik ervoor hebben gekozen om Pumplette niet te krijgen als ik had geweten wat ons te wachten stond? Nooit. Pumplette is 100% gewenst. En ik zou het zo opnieuw doen. Zou ik willen dat ik met haar kon ruilen om haar te verlossen van die eeuwige metgezel die type 1 diabetes is? Absoluut. Al vanaf het moment dat we op 1 februari 2004 het verdict te horen kregen, zou ik die rotziekte maar wat graag van haar overnemen. Maar aangezien dat geen optie is, genieten we elke seconde van elke dag van de geweldige meiden die wij onze dochters mogen noemen. En we rommelen nog steeds maar wat aan als ouders. Onze oudste is inmiddels een zelfstandige volwassene en haar twee zussen zullen snel volgen. Ik kijk er enorm naar uit om te zien wat zij voor de wereld zullen gaan betekenen en hoe ze zich mede door wat ze als kind hebben meegemaakt verder zullen ontwikkelen tot empathische, meelevende en trotse pleitbezorgers voor iedereen die zich niet of nauwelijks kan laten horen.

De diabetes mag dan wel voor veel ellende zorgen, maar mijn dochters laten zich niet kisten. Elke les en elke uitdaging die op hun pad komt, zetten ze om in iets positiefs. En dat maakt mij als moeder heel erg trots. 

Over Annie


Hi, ik ben Annie. Ik besteed het grootste deel van mijn tijd aan proberen volwassen te zijn terwijl ik verantwoordelijk ben voor drie dochters en een hond. Hoewel ik discussies met grote kunst onschadelijk kan maken, zijn mijn dochters uitermate bekwaam in het uitputten van onze chocoladekoekjesvoorraad zonder dat ik het weet. Ik ben de understudy alvleesklier voor mijn middelste dochter sinds zij gediagnosticeerd werd met type 1 diabetes toen ze acht maanden oud was. Ik weet nog goed hoe het was om een nacht door te kunnen slapen…